μ'αεροπλάααανα κεεε βαπόοοορια

Χ: Απο τότε που μας ξέρω ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι ήταν πάντα στη ζωή μας. Λιμάνι γιατί πηγαίναμε μαζί διακοπές και αλωνίζαμε τις νήσους με βαπόρια και αεροπλάνα διότι ωσάν ξενιτεμένες ήταν το μέσο να βρεθούμε.

Εγώ, η "από πάντα" ξενιτεμένη οικογενειακώς στο Βέλγιο ερχόμουν στη Θεσσαλονίκη και με περίμενες στο αεροδρόμιο είτε μόνη είτε παρέα με κάποιον από το σόι. Συνήθως κάτι κρατούσες για να με υποδεχτείς: κανένα πανό, σημαιάκι, κουλούρι, πιτόγυρο...κάτι τελος πάντων. Και μετά ξεκινούσαν οι διακοπές μας. 

(τωρα που θυμάμαι να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε το πως περιγράφαμε τον πόνο της ξενιτεμένης σε καθε ταξιτζή που πετυχαίναμε).

Και μετά γύρισε και ο τροχός και ξενιτεύτηκες και εσύ. Τη λεπτομέρεια της δικιά σου ξενιτιάς μάλλον θα σε αφήσω να την περιγράψεις εσυ διότι εγώ αδυνατώ να περιγράψω 9 μήνες συμβίωσης. 

Και αντιστράφηκαν οι όροι. Σε περίμενα πλέον εγώ στα αεροδρόμια χωρίς πανό, χωρίς κουλούρι, χωρίς πιτόγυρο. Πρώτα στις Βρυξέλλες. Και μετά από 9 μήνες τα μάζεψα και ξαναξενιτεύτηκα...στην Ελβετία αυτή τη φορά. Και συχνά πυκνά σκάς μύτη...και άντε πάλι τρέχα στο αεροδρόμιο της Γενεύης για παραλαβή ξαδέρφης. 

Εγώ δεν περιγράφω άλλο, κουράστικα τόσα αεροδρόμια, λιμάνια και ξενιτιές.

Σ: Συγνώμη, καλούμαι να περιγράψω τον πόνο μας ωσάν ξενιτεμένες σε μία παράγραφο? !!! Δε θα το κάνω τώρα, απλά και μόνο από σεβασμό στο ηρωϊκό αυτό παρελθόν που μας θέλει να είμαστε μαζί τόσα χρόνια και κυρίως μετά από την συνειδητοποίηση της κάθε μιας μας ότι ... "Σε κάθε σπίτι ένας τρελός και στο δικό μας ... η ξαδέλφη! Α! και εγώ ξαδέλφη είμαι!!!". Θα επανέλθω όμως (I'll be back κοινώς!) με λεπτομέρειες, γεγονότα και ντοκουμέντα, ζουμερά σαν τα κεφτεδάκια σου!!! 'Οσο για τον πόνο της ξενιτεμένης εσύ τον μοιραζόσουν με κάθε ταξιτζή! ... εγώ απλά κορόϊδευα τότε ... για να τα λουστώ τώρα!!!

Υ.Σ. ... συχνά πυκνά σκάω μύτη στο αεροδρόμιο της Γενεύης , αλλά πάντα με την αγωνία αν θα έρθεις τελικά να με μαζέψεις! ... με έχεις ξεχάσει !!! ... το ξέχασες? !!! ... άλλη ιστορία και αυτή!